Vanochtend stond iedereen op met een slaperig hoofd. Bijna iedereen had slecht geslapen. Mark had ’s nachts nog een bloedneus gekregen en veel kinderen konden niet slapen door de warmte. We moesten om half 8 klaar zijn met alles zodat we gelijk konden ontbijten. Nadat we klaar waren met ontbijten, stapte we in het busje en gingen we naar een klein kerkje in Batié. Het was een rode kerk met aan de voorkant een wit kruis in de muur. Toen we daar binnen kwamen stonden er nog 3 lege bankjes achteraan bij de opening van de deur, het was krap maar we konden er met z’n allen zitten. De sfeer in de kerk was heel erg vrolijk. Alle vrouwen hadden mooie jurken aan en zongen uit volle borst mee. Niet alleen de vrouwen natuurlijk maar ook de mannen gingen los. Links achterin de kerk was een klein hoekje met een matje waar de kleine kinderen op konden zitten. Hoe langer we in het kerkje zaten hoe drukker het op het matje werd. Er kwamen steeds meer mensen en kinderen bij.

De kerk hier is eigenlijk het tegenovergestelde van de kerkdiensten in Nederland. In Nederland zingt iedereen heel mooi hetzelfde liedje, worden er teksten voorgelezen en word er gespeeld op het orgel. In dit kerkje stond één drumstel, en iedereen zong uit volle borst mee. Er stonden zelfs mensen te dansen en te klappen.

Toen we weer terug gingen naar de herberg gingen we ons omkleden omdat we ergens anders gingen ‘chillen’ volgens mevrouw Heutink. We trokken onze luchtige kleren aan en stapten de bus in. Iedereen zat in de bus behalve Jan-Willem, die ging bij Fofana achter op de motor. De reis duurde toch langer dan verwacht en het wegdek was echt héél slecht waardoor de bus er langer over deed dan de motor. Onderweg stopten we bij een huisje waar een familie in woonde, we kregen hier een kleine rondleiding zodat we een beetje een beeld konden krijgen hoe zij daar leven. Het was een best klein huisje met een schuurtje, 3 ‘slaapkamers’ en een binnenplaats waar de kinderen in de schaduw zaten. De vader van de kinderen had 2 vrouwen, in Burkina Faso is het niet meer dan normaal dat een man meerdere vrouwen heeft. We bleven hier niet lang en we gingen na ongeveer 15 minuten al weer de bus in. Toen we bij onze ‘chillplek’ waren aangekomen was het heel heet. We gingen onder een grote boom zitten aan de grens rivier tussen Ghana en Burkina Faso. We zaten in de schaduw dus het was al minder warm dan in de bloedhete zon. Toch hadden we zin om in het koude water te plonzen. Jammer genoeg mochten we dit niet doen, voor onze eigen veiligheid natuurlijk. Er kwamen heel veel kinderen naast ons zitten, we hadden veel flessen met water meegenomen en toen ze leeg waren gaven we deze aan hun. Ze waren er heel erg blij mee want deze konden ze zelf ook weer gebruiken. Tijdens het zogeheten ‘chillen’ kondigde Thijs en Jan-Willem ons plan voor Ignace aan. Hij heeft namelijk een Microkrediet die hij moet afbetalen voor zijn apparatuur. Wij hebben bedacht om per persoon €6,60 te betalen zodat Ignace in totaal €105,- euro minder hoeft terug te betalen. Ignace was hier heel erg blij mee en kon het dan ook niet echt geloven. Hij vertelde ons dat hij er emotioneel van werd.

Toen we weer de bus in gingen reden we weer terug over de hobbelige weg. Jan-Willem was ondertussen in slaap gevallen in de bus en werd ondanks de hobbels niet wakker.

Rond 7 uur kwamen onze buddy’s naar de herberg toe. We gingen samen eten en drinken en daarna spelletjes spelen. Niet elke leerling van het Lycée spreekt Engels, dit maakt het communiceren met hun dan ook een stuk lastiger. Ondanks dat er niet veel gesproken werd deed wel iedereen vrolijk mee aan allemaal spelletjes zoals; Twister, touwtje springen, Jungle speed en kaarten. Ook hebben wij al onze cadeautjes aan de leerlingen gegeven, ze waren hier heel erg blij mee en bedankten ons hier heel vaak voor. Er werden veel dingen weg gegeven zoals; schoonheidsproducten, knuffels, sieraden en schoolspullen. Rond kwart over 10 gingen ze weer weg.

We hebben te horen gekregen dat wij als groep niet meer echt aan de aanleg van het sportveld kunnen werken. De mensen hier hadden een offerte voor het storten van een heel sterke (gewapend) betonnen veld en dit zou €18.000,- kosten. Dat kon natuurlijk niet en we willen ons geld uitgeven aan de meerdere dingen die waren afgesproken. Nu gaat het sportveld aangelegd worden van betonnen tegels die de aannemer hier zelf gaat maken met een mal.

Na een nieuwe hete lawaaierige nacht (voor kamer 04 althans) werden de eervolle bewoners van de nederige Auberge in het pittoreske Batié weer wakker.....

Na gezellig met elkaar te hebben ontbeten (een luxe maal bestaand uit stokbrood, gefrituurde ei met ui, verschillend broodbeleg en een heerlijk dampend koppie koffie), werden we om 9.30 (of zoiets) opgehaald door dhr. Toho. We mochten namelijk lessen volgen in het Lycée!
Zo gezegd, zo gedaan: met z'n allen gingen we in een overvol busje naar het Lycée. Wij, Daan en Matthijs, hebben met ons groepje wiskunde en aardrijkskunde gevolgd. Meneer Boekelo gaf aan de eerst genoemde nog een leuke draai door als een gek heen en weer te springen (op een positieve manier). Als hij ook zo wiskunde geeft in Nederland, dan willen wij hem wel!
Toen gingen we weer terug naar ons fraaie hotelletje in het pittoreske Batié waar we onder het genot van een Sprite, Cola of iets anders tot rust konden komen. De meesten gingen tijdens deze rustpauze het door de meiden van ons groep mede mogelijk gemaakte 'weerwolfspel' doen. Daarnaast was er nog iets heel droevigs gebeurd: Onze geliefde 'kaarttafel' ging kapot. Na onze rustpauze mochten we dan eindelijk onze 'buddy's' ontmoeten. Leuk zou je denken, maar toen we ze eenmaal zagen vielen hele ongemakkelijke stiltes. Later, onder het volleyballen en later ook onder het kaarten, werden de pijnlijke stiltes echter minder. Toch is en blijft het lastig hun Engels goed te volgen.

Na afscheid te hebben genomen gingen we eten. Ditmaal stond er een soort friet met een of ander vaag sausje en kool op het menu. Dit ging er over het algemeen best aardig in. Het plan was dat we direct daarna naar een 'cultuuravond' te gaan, maar omdat we op het busje moesten wachten werd dit 20:45.

De cultuuravond was bij een soort van café. Daar waren heel veel mensen. Het was speciaal voor ons georganiseerd, en we werden uitgebreid en in soepel Frans welkom geheten (niet dat wij daar ook maar een woord van begrepen). Ook werden we in het Engels welkom geheten; "Welcome, people from Dutchland". Daarna waren er heel veel groepjes leerlingen die wat gingen doen. Meestal een typisch Afrikaanse dans, een enkeling zong en er was een soort cabaret. Helaas heeft niemand van ons daar een woord van begrepen. Je kon in elk geval zien dat ze allemaal hun best hadden gedaan, en het zag er leuk uit.

We hebben vandaag heel veel gedaan. Vanochtend om half 9 gingen we ontbijten. Na het ontbijt zijn we naar de burgermeester van Batié gegaan. Er mochten maar een paar leerlingen mee. Dit waren Tosca, Sanne, Jarno en Joost. Daarna zijn we naar het haute commissariat gegaan. De baas van de provincie was er samen met een andere man. Deze mannen hebben ons van alles verteld over Batié en over de hele provincie. Nadat we naar het haute commissariat geweest waren, gingen we naar een markt in Batié. We liepen een rondje en we werden constant aangekeken door alle mensen. Er liepen eerst een paar kinderen achter ons aan, maar hoe verder we liepen hoe meer kinderen het werden. Toen we weer bij de bus aan kwamen stonden er ongeveer 30 kinderen om de bus heen. En nog steeds bleef dit aantal groeien.

Rond vier uur vertrokken wij naar het Lycée, we zwaaiden de kindjes hier in bij de herberg uit en een paar kinderen renden de hele weg achter ons aan. Toen we er waren hebben we gevoetbald tegen de andere leerlingen. Ook Ignace, Kabore  (onze buschauffeur) en Fofana deden met ons mee. Joost en Daan trapten de wedstrijd af. De eerste helft verliep niet vlekkeloos bij ons Nederlanders de andere leerlingen hadden dan ook de 1^e  doelpunt gescoord. Omdat zij hele goede voetballers zijn, dachten wij dat wij geen kans meer hadden om te winnen.  Net na de eerste helft kreeg Mark een bloedneus, en er stonden gelijk heel veel kinderen om hem heen jammer genoeg kon Mark niet meer meespelen de 2^e helft.

In de tweede helft heeft Jan-Willem samen met het team twee doelpunten gescoord. Dus dat betekende dat wij hadden gewonnen met 2-1. Wij maar ook de andere school hadden dit niet verwacht. Ongeveer de helft van de school kwam naar onze wedstrijd kijken. Het is natuurlijk heel bijzonder dat er een hele groep met blanke mensen langskomen. Sommige leerlingen van het Lycée hadden een mobieltje met camera, ze maakten dan ook veel foto’s van ons. Vooral de blonde meisjes Sanne, Tosca en Dana waren in trek bij de leerlingen van het Lycée. Toen we weer terug gingen naar de herberg renden de kinderen ook weer mee terug. 

Rond 7 uur gingen we in de buurt van de herberg wat drinken. De directeur en de docenten van het Lycée heette ons nogmaals welkom in de stad.

Het duurde daarna niet lang meer voordat we gingen eten.

 By the way; alles gaat goed, het eten is lekker, vooral de frisse cola, iedereen is nog gezond, wel wat warmer om te slapen hier in Batié, maar we hebben het naar onze zin, wel wat moe, maar nog fit!

Het was vandaag een rustig dagje. Toen we vanochtend om half 10 aan het ontbijt gingen kregen we te horen dat er maar 4 mensen naar het ministerie van onderwijs konden.De mensen die hier naartoe gingen waren Dana, Mark, Jan-Willem en Marjolein. Zij vertelden ons dat ze daar handen hadden geschud en een kort babbeltje gehouden hadden.

Toen zij terug kwamen kregen we te horen dat de bus al met onze koffers richting Batié was vertrokken. Dus de bus zou op zijn vroegst om 14:00 uur weer terug zijn. Dus wij hadden de hele middag om ons te vermaken in ons hotel. Er was een groot binnenplein waar je prima kon zonnen en ook in de schaduw kon zitten. We hebben ook gekaart en muziek geluisterd. Ook veel gelachen en ons prima vermaakt.

Er stond eigenlijk op de planning om richting de ruines te gaan en daar wat plaatjes te schieten maar omdat de bus uiteindelijk pas om half 4 aankwam zouden we naar de markt gaan. Er was natuurlijk weer een maar. De bus had namelijk een lekke band waardoor we uiteindelijk pas om half 5 konden vertrekken richting de markt in Gaoua.

 Dus we moesten met 15-en in de bus en de rest ging in de jeep (zonder airco). Na 10 min aangekomen op de markt. Iedereen verkocht bijna hetzelfde en het was een gigantische zooitje. Ook stonk het er verschrikkelijk naar vis.

 Rond een uurtje of 5 zijn we vertrokken richting Batié. We gingen eigenlijk direct over op onverharde wegen en dus had iedereen er al na een paar minuten genoeg van. Gelukkig waren we in ongeveer 1,5 uur in Batié. Het bleek dat de jeep van mevr. Heutink en Jojanneke met ramen open moest rijden omdat het anders veel te warm was. Dus toen we hun weer zagen waren zij helmaal rood geworden van de grote hoeveelheid stof.

 We waren nog maar net uitgestapt of we moesten alweer handen schudden met de lokale bevolking. Er stond een hele groep jongeren te wachten die volgens ons een jaar of 17 waren. Toen ik de bal pakte werden ze al meteen blij en gingen we met zijn allen overschieten. Ook gingen we nog kort volleyballen. Al vrij snel vertrokken ze, het is tot op heden niet bekend wat deze jongeren kwamen doen.  

Nadat zij vertrokken, zijn we maar onze koffers gaan pakken en hebben we onze eigen klamboes opgehangen. Daarna zijn we nog allemaal gaan voetballen. Als avond eten hebben we een bord spaghetti op en brood + een gekookt eitje. Dit was werkelijk lekker en veel mensen zouden dit thuis ook zo lekker willen hebben. Maar helaas is dit niet mogelijk.

 Nu zitten we met zijn allen rond een tafel op het binnenplein. We luisteren muziek, Daan en Mark hebben grote discussies. Momenteel gaat het over hoe vaak je de wereld overloopt. De meisjes praten over jongens en Joost en Thijs zijn een verslag aan het schrijven.

zondag 19 februari: Geland in Parijs, iedereen ook voor de tweede keer door de douane, niet zo makkelijk als op Schiphol, de gate voor Ouagadougou is nu open, op naar Burkina Faso!